Znany również jako pampasowiec grzywiasty lub wilk grzywiasty.
Bezpośrednie tłumaczenie z łaciny - złoty pies z krótkim ogonem.
Pomimo nazwy nie jest to ani wilk, ani lis. Wilk grzywiasty jest jedynym gatunkiem z rodzaju Chrysocyon, a jego najbliższymi żyjącymi krewnymi są południowoamerykańskie psowate.
Występuje na sawannach i w niskich lasach środkowej Ameryki Południowej. Charakteryzuje się raczej wzrostem niż masą ciała. Długie, przypominające szczudła nogi unoszą go ponad wysoką trawę, umożliwiając mu ciche i sprawne poruszanie się po otoczeniu.
Jego rdzawobrązowa sierść, czarne nogi i charakterystyczna ciemna grzywa nadają mu niepowtarzalny wygląd. W sytuacji zagrożenia lub czujności grzywa staje pionowo, podkreślając jego rozmiar.
W przeciwieństwie do wilków, prowadzi głównie samotny tryb życia. W przeciwieństwie do lisów porusza się spokojnym, celowym krokiem.
Taki gatunek, dla którego pojadę godzinę, żeby stać obok niego z aparatem.
Zoo w Shepreth - 2 marca 2026 r.
Zoo w Hamerton - 4 marca 2026 r.
Dziś po raz pierwszy usłyszałem ich szczekanie na żywo. Tego się nie spodziewałem... nagranie poniżej!
Nagrano 4 marca 2026 r. w zoo w Hamerton
Nauczyłem się, że najważniejsza jest cierpliwość i nie rzucanie się w oczy. Ciemne ubrania. Powolne ruchy. Klękanie na wilgotnej trawie i nadzieja, że cię nie zauważą. Cała ta sytuacja budzi w nich głęboki, autentyczny niepokój. Każdy człowiek to potencjalne zagrożenie. Każdy gwałtowny ruch resetuje sytuację.
A jednak, kiedy któreś z nich w końcu się zatrzymuje, odwraca i po prostu… patrzy na ciebie - jest to warte każdego bólu w kolanach. No i kiedy uda ci się uchwycić je w chwili, gdy są po prostu sobą, biegając naokoło, jakby świat nic im nie był winien - to właśnie po to tu przyszedłeś.
